تک زنگ آشنایی

ما ز یاران چشــــــــم یاری داشتیم

خود غلط بود آنچه ما پنداشتــــــیم

تا درخت دوسـتی کی بر دهــــــــد

حالیا رفتــــــــــیم و تخمی کاشتیم

گفتـــــــــــــــگو آیین درویشی نبود

ورنه با تو ماجــــــــــــــراها داشتیم

شیوه چشمت فــریب جنگ داشت

ما غلط کردیم و صــــــلح انگاشتیم

نکتــه ها رفت و شکایت کس نکرد

جانب حرمت فـــــــــــرو نگذاشتیم

گلبن حسنت نه خود شـد دلفریب

ما دم همت بر او بگمــــــــــاشتیم

گفت خود دادی بما دل حافظـــــــا

ما محصــــــل بر کسی نگماشتیم