اینجا کلوپ بچه های منابع ۷۶ است اما من امروز می خواهم  برای شما از خاطرات سخت دوران کارشناسی ارشد در دانشگاه صنعتی اصفهان بنویسم. خرداد 85 بود و ترم دوم دوره. من به دلایل مشغله کاری کمتر در  اردو های علمی کلاس شرکت می کردم . بچه ها تازه ازگردش علمی  کرمان برگشته بودند. در راهرو دانشکده بچه ها را دیدم همه خسته و سوخته بودند ولی برقی در چشمانشان بود که نشان از رضایت بسیار زیاد از  گردش علمی می داد . من نمی دانم در  آن سه روز بر ایشان چه گذشته بود که اشتیاق انها را به محیط زیست دو صد چندان کرده بود.  تصمصم گرفتم گردش آخر را حتما" حضور داشته باشم. برای درس پرنده شناسی به منطقه سد حنا در شهرستان سمیرم رفتیم. به چند گروه تقسیم شدیم . گروه 4 نفره ما محو تماشای آنقوت و تنجه بودیم و با تلسکوب حرکات آنها را زیر نظر داشتیم که سروصدای نا مفهومی توجه ما را جلب کرد. فکر کردیم از از اهالی اطراف باید باشند، اما نه طرف محیط بانی که راه افتادیم ناگهان متوجه شدیم صدای داد و فریاد دوستانمان از وسط آب است. قایق واژگون شده بود بچه ها بین هوا و زمین و مرگ و زندگی دست و پا می زدند و ما ساحل آب شاهد غرق شدن دوستانمان بودیم و کاری از دستمان بر نمی آمد. گروه دیگر از بچه ها که روی آب بودند خود را به قایق غرق شده رساندند و دو تا از همکلاسیها را از روی آب به داخل قایق کشاندند و به ساحل آوردند. حال یک از آنها کمی بهتر بود اما دیگری نه. دوستان شروع به ماساژ قلبی و تنفس دهان به دهان کردند و با آمبولانس به بیمارستان سمیرم انتقال دادند. اما عمر دوست عزیزمان زینب منتظر به دینا نبود و جان به جان آفرین تسلیم کرده بود. دو محیط بانی هم که داخل قایق بودند به ته سد رفته بوده و بعد از دو روز جسدشان را توانستند بیرون بیاورند.   ما را به دادگاه سمیروم برده و چند بار به طور جداگانه از ما ازبازجویی کرده بودند. به دانشگاه برگشتیم اما بی زینب. همگی گیج مات بودیم و باور اینکه دوستمان هم اکنون در سرد خانه بیمارستان سمیروم خوابیده برایمان مشکل بود. چگونه به خانواده اشان خبر دهیم . خیلی سخت بود. ....

به یاد زینب منتظر

و لیلی صالحی      روحشان شاد و قرین رحمت حق