یاد کلاس روبروی دفتر مهندس علمی به خیر. علاوه بر کلاسهای درس که خاطرات زیادی داریم کلاسهای فوق برنامه ای که گاها" دانشجوهای  منابع برگزار می کردند آن کلاس را برای ما خاطره انگیز کرده بود. کلاسهای سیری در آثار دکتر شریعتی آقای نواییان گرفته تا فیلم های که جمعیت سبز از ویدیو کلوپ سر کوچه می گرفتند. در یکی از این نشست ها گویا شاعری از جنس مذکر اشعاری درمقام زنان گفته که سرآغاز چند جلسه مشاعره لفظی بین دانشجویان شده و باعث شده تا استعداد نهان بعضی منابعی ها بیدار شده و بفهمند که شاعرند. جلسه دوم شاعری از منابع که هشتادو جیکی بود شعری بلند بالا در حد پنجاه بیت سروده بود که به دلیل ضیق وقت و جا چند بیت از آن را در اینجا می آورم:

شاعرک حرف دلش هجی کند                       درمیان شعر وراجی می کند

در دلش از زن بگوید حرف چرت                    روی کاغذ هم نویسد چرت وپرت

در دلش از زن بترسد کن عجب                      هی نویسد حرفهای مش رجب

هی بگوید من زهر دختر سرم                        یا بگوید من ز دختر برترم

بشنو از من زیر لب نجوا کند                         این چنین زخم دلش سر وا کند

او بگوید درمیان شعر خویش                         حرفهای از دل پر درد خویش

تا بگوید دخترک من برترم                            گر نباشی بدان من سرورم

قصه اما نیت این افسانه است                      عقده مردان ما دیرینه است

حرف نامربوط از روی کینه است                   چون که مردی آرزوی کهنه است

تا بود دنیا به عزم زن بود                             زندگی شیرین زلفظ زن بود

گر نبودی زن نبودی هیچ مرد                        تا چنین خود را بخواند مرد مرد   

لفظ مردی چشمه از زنها گرفت                       مرد در دامان زن بالا گرفت

من نگویم بد زمردان چون فلانی از فلان           چون نباشم شاعری حراف چون مستر فلان

....

گرچه فرشاد از زنان بسیار گفت                      خوبی ایشان به ایشان باز گفت

گرچه از خوبی زن صحبت براند                          حرفهای دیگرش نا گفته ماند

                                                            فرشاد ( فرزانه شادمهری)

این داستان ادامه دارد...