پاک کن هایی ز پاکی داشتیم
 یک تراش سرخ لاکی داشتیم 
کیفمان چفتی به رنگ زرد داشت
دوشمان از حلقه هایش درد داشت
گرمی دستانمان از آه بود
 برگ دفتر ها به رنگ کاه بود 
مانده در گوشم صدایی چون تگرگ
 خش خش جاروی با پا روی برگ
 همکلاسیهای من یادم کنید
 باز هم در کوچه فریادم کنید 
همکلاسیهای درد و رنج و کار
 بچه های جامه های وصله دار
 بچه های دکه سیگار سرد
 کودکان کوچک اما مرد مرد 
کاش هرگز زنگ تفریحی نبود
 جمع بودن بود و تفریقی نبود
 شديم کاش می شد باز کوچک می
 لا اقل یک روز کودک می شدیم 
یاد آن آموزگار ساده پوش
 یاد آن گچها که بودش روی دوش
 ای معلم نام و هم یادت به خیر
 یاد درس آب و بابایت به خیر
 ای دبستانی ترین احساس من
 بازگرد این مشقها را خط بزن