دیروز تو یه هوای بهاری که نسیم ملایمی هم می وزید ناخودآگاه دلم هوای دوستان کرد...

مشتاق دیدار شدم و دلم می خواست که ای کاش این فاصله ها نبود ....

در عالم خیال دوستان را جمع دیدم و چهره اشان را در ذهن خویش مرور کردم...

اندکی بعد به خودم گفتم نمی دانم در این سال ها چقدر تغییر کرده اند؟

.

.

.

اما مگر چقدر مهم بود...

همینکه لحظاتی را با یادشان گذراندم برایم نیرو بخش بود و مغتنم

و قدری از دلتنگیم را کاهش داد...

راستش دیروز هوا  هوای دلتنگی بود......

 

سلام به همه دوستان یکدلم....