تک زنگ آشنایی

می خاستم بگم....

مثل اون روزها.. مثل بچگیها

مثل روزهایی که شادی و امید تو دلمون موج میزده..

هنوز هم سرشار از آرزو هستیم؟

هنوز هم آرزوهامونو سوار قایق های کاغذی می کنیم و تو دل رودخونه های

کوچیک و آروم زندگی به دست سرنوشت رها کنیم و امیدوار باشیم

که یه روزی شاید به همین زودی با آرزوهامون می رسیم...

هنوز هم آرزو کردن برامون خیلی ساده است...

می تونیم به آرومی چشمامونو ببندیم و خودمون تصور کنیم که به آرزومون رسیدیم..

رویای آرزومونو ببینیم و احساس نکنیم که ازش خیلی دوریم؟؟

اگه هنوز این طوری باشیم..

یعنی هنوز جوون و زنده ایم...

کسی آرزوی گفتنیی داره؟

.....