تک زنگ آشنایی

اسم های زیادی تو لیست تلفن گوشیهامون هست..

یادمه سال 84 یه لیست از شماره تلفن و ایمیل از بعضی از دوستان و همدوره ای ها

 بین بچه ها توزیع شد که البته تا حالا شاید بیشترشون تغییر کردند...

قرارهای زیادی بین بچه ها گذاشته می شد..

من امتحان کردم..

آدمها زود از خاطر می رن..

فقط کافیه کمی گرفتار بشن..

یا کمی غمگین..

شاید هم کمی اخمو و بی حوصله..

یا کمی آروم و ساکت ..

شاید شش ماه بگذره و هیچکس یادی ازشون نکنه

ما آدمها تو بیشتر مواقع موجودات عجیبی هستیم!

بیشتر مواقع موجوداتی هستیم که نفع خودمون را بیشتر از هر چیزی دوست داریم..

فرقی نمی گنه با چه اعتقادی باشیم

حتی عبادتها و محبتهامون هم به خاطر خودمونه..

به کسایی محبت می کنیم که دوست داریم.. نه به اونهایی که باید!

نیکی و گذشتمون هم برای اینه که یه جای دیگه به خودمون برگرده..

اما چند تا از ما می تونیم ببخشیم کسایی را که به نوعی ما را از رسیدن به نفعی باز داشتند..

یا فکر می کنیم در حقمون زیاده روی کردند..

یا گوشه ای از غرورمون را شکستند؟

تا کی می تونیم تحمل کنیم؟

مهربون بودن و لبخند زدن به کسی را که تا دیروز به خاطر یه فایده ای

بهش محل می دادیم..

اما حالا دیگه به دردمون نمی خوره؟

فقط یه استثنا وجود داره:

دوستان

 دوستان یکدل ..

اونها همیشه به موقع می رسن..

همیشه درست همون جایی هستند که باید..

لازم نیست درباره حال و موقعیتت چیزی بهشون بگی..

درست همون لحظه ایکه باید هستند:

نقل می کنند مردی یهودی بود که هر روز سر راه پیامبر را می گرفت

و ایشون را به انواع مختلف آزار می داد

یک روز پیامبر اورا توی مسیرشون ندیدند

از احوالش جویا شدند

گفتند بیمار است

پیامبر خدا را از این بابت شکر نکرد

خوشحال نشد و نفس راحت نکشید..

حتی به دعا کردن برای خوب شدنش اکتفا نکرد

به ملاقاتش رفت..

شاید فقط یه تلفن.. یا ایمیل احوالپرسی ،نه از این ایمیلهای send to all…

شاید فقط یه پیام کوتاه از یه دوست از یه راه دور، بهترین تاثیر را داشته باشه..

و همین هم تنها راه شناختم دوسته.

خوشحالم که دوستانی به خوبی شما دارم..

دوستانی که کنارم موندند حتی وقتهایی که تلخ می شدم..

و ممنونم از همه دوستانی که بدون قضاوت کردن مهربان بودند..